Presentovos nestes mesmos intres a un dos meus innumerables lijes veraniejos.
Fajo mensión solo a ela porque foi a única que consijiu que me acordara de todo o que fixera a nuite que estuben con ela.
Como o seu nombre indica, Fransuass eche de Mosambique, lujar propisio para mentes despertas en busca dun Nobel.
Ajora pasamos xa o tema. Unha nuite xa iba eu bastante cocidillo, cando na barra do Arela, con esas luses mágicas que ten que fan que todas sean juapas (ou a min paresemo), vin unha tremenda hembra das que solo salen pola tele, xa sabedes non?, das que teñen enserradas e solo as sacan pa salir na tele. Eu, todo loco como iba, pois funlle a combersar un pouquiño, e de paso, haber se quiría un cubatiña (xa conosemos a mítica ténica de emborrachalas e despois botaslle a boca porque pensan que eres outro, jijijijijij). Moi simpática ela, asetoume o cubata, e mui sorprendido eu, sijiume o rollo hasta tal punto que lle tuben que enseñar o paf de Jodai... Sinco polviños despois démonos de conta que estabamos feitos o un para o outro. Era íncreible que despois de tantas tías que pasaran pola miña vida me fora a enamorar desta, e o conto e que non lle entendía nin papa do árabe que disque me falaba...
Despois dunha semana dandonos caña coma animales, marchou sin mediar explicasión. Xurovos que foi a perda máis jrande que tuben na miña vida hasta ajora. Creo que a de ser imposible que volva a amar a aljen desa maneira, nin a compenetrasión que tiñamos, que era mui profunda, de verdá.
Deixovos unha fotiño que lle quitei no seu chalé da Rocha, cai lle demos caña ese día... snifff!!!!!
.